شهلايي ما

بنام حق

چه شنيده اي عزيزا كه كني دلي  ملامت

چو  روم به بوستاني كه قضا  كند هدايت

كرمش گرفته  عالم  و منم گداي سلطان

چه كنم ز چشم شهلا كه همو دهد عنايت

تو جهان  گرفته اي و شده ام اسير مژگان

نه مني شوم به قربان شده عالمي فدايت

همه را تو  حكم  دادي و منم  غلام فرمان 

كه غلامي از   بزرگان نکند گهي شكايت

همه ي سخاوت گل به دو چشم ناز شهلاست

كه جمال باغ  فردوس برسانيش بغايت

گل و با غ و ين گلستان كه شنيده اي زمردم

همه  غمزه نگاري   ،‌به ادب گهي   كنايت

تولدم مبارک

ديشب متولد شدم ، يك ماه طول كشيد تا متولد شدم .

              من زخيال روي تو چشم زخويش بسته ام

                                             دل كه بريده ام زخويش عهد تويي ببسته ام

             دوش بگفتي ام چرا عهد نمي كني وفا

                                          من به كجا چنين دلير؟ بار به گل نشسته ام

 

عهد ببسته ام به خويش تا زخم ات مست كنم سر از جنون .

دل ما سير نشد از غمزه آن شهلايي تو