شهلايي ما

بنام حق

چه شنيده اي عزيزا كه كني دلي  ملامت

چو  روم به بوستاني كه قضا  كند هدايت

كرمش گرفته  عالم  و منم گداي سلطان

چه كنم ز چشم شهلا كه همو دهد عنايت

تو جهان  گرفته اي و شده ام اسير مژگان

نه مني شوم به قربان شده عالمي فدايت

همه را تو  حكم  دادي و منم  غلام فرمان 

كه غلامي از   بزرگان نکند گهي شكايت

همه ي سخاوت گل به دو چشم ناز شهلاست

كه جمال باغ  فردوس برسانيش بغايت

گل و با غ و ين گلستان كه شنيده اي زمردم

همه  غمزه نگاري   ،‌به ادب گهي   كنايت